”પરપોટો”
તળાવ કેરે તળીયે એક દિ,થયો નાનો પરપોટો
ધીમે ધીમે ઉપર આવ્યો ઼‘ને થતો ગયો એ મોટો.
જોવા દે ઉપર જઇ મુજને, કે છે કોઇ મુજથી મોટો ?
એમ વિચારી કર્યું ડોકીયું, ત્યાંતો દેહ એનો છૂટયો.
દેહ જુઓ આ પરપોટાનો, આભાસ છે કેવો ખોટો
જો ન હોય પાણી ચારે કોરે, તો બને શું કદી પરપોટો ?
સંસાર કેરા સાગર માંહી, આ દેહ છે એક પરપોટો
જો ન હોય ચૈતન્ય ચારે કોરે, તો કરે કોણ નાનેથી મોટો ?
